Heidi Ulrich

Paarden

Ik rijd sinds mijn zevende – zegge 1991 – elke week een uur op een manegepaard. Tussendoor maak ik buitenritten in binnen- en buitenland. Ik ben geen paardenmeisje; ik houd van samenwerking van, en met dieren.

Ervaring

Wekelijks een uur dressuur- of springles op een manegepaard, dat soms een humeurtje heeft. Ikzelf ook, trouwens, dus heb ik zo eens in de pakweg tien weken een ideale les. Niet ieder paard luistert braaf naar me, en ik luister ook niet naar ieder eigenwijs paard. We maken er samen wat van. Ik ben in mijn jonge jaren op bokkige en onwennige paarden gezet en dat gaf me geen plezier. Wel heb ik er veel van geleerd.



Ik heb voor pony’s gezorgd die in de buurt stonden – wat nooit zo veel omhanden had. Je leerde vooral op eigen houtje de omgang uit te vogelen. Enige verantwoordelijkheid kwam later pas, toen ik grotere paarden ging ‘verzorgen’ en dressuurlessen ging bezoeken. Ik plaats verzorgen tussen aanhalingstekens, want het echt werk gebeurde altijd door de eigenaar zelf – ik kwam en ging en zorgde dat het beest zijn rondje beweging had. Van voer en ziektes weet ik de basisdingen, zodat ik weet hoe ik een paard gezond moet houden, en weet hoe te handelen als het beest onverwacht ziek voor me staat.

Talent

Talent heb ik niet. Geen zit als een rotsblok, geen benen als notenkrakers. Plezier heb ik wel, en ik ben ook altijd eerlijk naar het paard – die daar weer zin van krijgt om voor mij te werken. Toen ik in mijn tienerjaren ontdekte dat talent mij niet aangeboren was, zijn mijn ambities in de paardensport snel opgedroogd. Paardrijden is een hobby, al wil ik me best opgeven voor een onderlinge wedstrijd dressuur, een kort behendigheidsparcoursje, of, het allerleukste: een meertallenkür in thema met bijpassende muziek. Dat laatste is een uitdaging voor me waar ik echt helemaal los op ga. Wil je weten hoe je dat ook kan, lees dan de pagina over Meertallenküren op muziek.

Buitenritten

Buitenritten, het liefst in het buitenland, zijn zowel een zegen als een vloek. De zegen is dat ik ga paardrijden in een prachtige omgeving. Ik heb al paardgereden in Oostenrijk, Italië en Kroatië. Het succes wisselt. maar een ding is gegeven: je kent het paard niet en je kent de omgeving niet. Je ontmoet je paard vijf minuten voor de tocht begint, en als het niet klikt, heb je het samen tijdens de rit maar uit te vogelen. Zo leerde ik tijdens een rit in Oostenrijk een reus van een Noriker goed kennen terwijl hij in galop over een jaagdpad stoof – ik met te brede bergschoenen in de stijgbeugels – om na de bocht oog in oog te staan met flapperende zeilen van het circus in de stad. Mijn paard ging sneller zijwaarts dan een Tetrisblokje, maar ik bleef in het zadel. Van het uitzicht genieten was er toen voor een goede tien minuten niet bij natuurlijk. Leukere ritten had ik in Italië – in Hafling nota bene! – en in Kroatië. Alle keren leuke, gevoelige bomproof pony’s, die mij door de prachtige natuur droegen alsof we vleugels hadden. Bovenop een alm, langs de kust in de ondergaande zon. Die ritten kan ik erg aanraden.

Maneges

In mijn jeugd heb ik 11 jaar bij Manege Aljo gereden en veel leuke pony’s en paarden gekend. In mijn omzwervingen als student heb ik nog een blauwe maandag in Den Haag gereden. Daarna ben ik in Enschede begonnen bij Manege het Roessingh, waar ik vandaag de dag nog steeds rijd. Ook ben ik daar vrijwilliger in de WeekendDienst, wat inhoudt dat ik eens in de vier weken op zondagmiddag alle paarden van hun avondmaaltje voorzie. Er zijn meer taken, en enthousiaste vrijwilligers zijn altijd welkom.

Tekenen

Van kind af aan teken ik al paarden. Het is voor mij gewoon het gemakkelijkste onderwerp om op papier te zetten. Voor het tekenen van mooie paarden heb ik het talent van mijn moeder meegekregen, maar heb ook lang de kunst afgekeken van Lena Furberg. Ze tekende jaren voor het paardentijdschrift ‘Ponyclub’ en ook haar specialiteit zijn paarden. Ik vind het fantastisch hoeveel expressie ze legt in de figuurtjes, en hoe je precies het paardenras en de beweging kan thuisbrengen. Ook tekent ze natuurlijk het grappige stripfiguurtje Malle.